Илија Димовски–Гоче со знамето на Првата егејска ударна бригада, Битола, 18 ноември 1944 година. Со овој опис на социјалните мрежи е објавена слика што потсетува на командантот и на воената единица составена од македонски борци од егејскиот дел на Македонија.
Историскиот контекст на објавата е забележан и во музејска публикација. Во каталогот „Незапретани сеќавања“, издаден од Музејот на Македонија во 2009 година, фотографии се опишани како моментот кога Илија Димовски–Гоце го прима знамето на Првата егејска ударна бригада во Битола, на 18 ноември 1944 година. Авторка на каталогот и изложбата е Марица Јовановска.
Зад овој свечен момент стои приказната за обединувањето на партизански единици од Леринско, Костурско и Воденско и нивното вклучување во Народноослободителната војска на Македонија.
Според историчарот проф. д-р Ѓорѓи Малковски, Првата народноослободителна ударна бригада од Егејска Македонија била формирана на 18 ноември 1944 година во Битола. За командант бил избран Илија Димовски, за негов заменик Наум Пејов, за политички комесар Михаил Керамитчиев, а за заменик-комесар Вангел Ајановски.
Малковски наведува дека постројувањето при формирањето било извршено на градскиот стадион, додека свеченоста се одржала во централното градско подрачје, пред општината и командата на дивизијата. Пред бригадата биле поставени задачи за борбено дејствување и за привлекување нови борци од егејскиот дел на Македонија.
Димовски–Гоче веќе имал искуство во партизанското движење. Роден во 1905 година во селото Статица, во егејскиот дел на Македонија, во работничкото и националноослободителното движење се вклучил пред Втората светска војна.
Во текот на војната бил командант на партизанскиот одред „Вичо“, а подоцна извршувал командни должности во Леринско-костурските македонски единици. Неговото име се поврзува и со подоцнежното учество во Граѓанската војна во Грција.
Борбениот пат на бригадата продолжил и по нејзиното формирање. Во историскиот осврт на Малковски се наведуваат дејствувања против преостанатите балистички вооружени групи во Струшко и во Битолско, меѓу кои и операциите во реонот на селото Острец во декември 1944 година.
Бригадата постоела до 2 април 1945 година, кога била расформирана, а борците биле распоредени во други единици. Според историскиот осврт објавен од Општина Битола, дел од нив подоцна се вратиле во егејскиот дел на Македонија и се вклучиле во Народноослободителниот фронт, а потоа и во Демократската армија на Грција.
Споменот на единицата се одржува и преку годишните чествувања во Битола. Во ноември 2025 година, пред спомен-плочата кај Територијалната противпожарна единица, била одбележана 81-годишнината од нејзиното формирање.
Музејскиот каталог го документира примањето на знамето како дел од историјата на бригадата. За конкретната верзија во боја споделена на социјалните мрежи, сепак, во приложената објава не се наведени податоци за потеклото и обработката.